Gwen

Juli 2013… Ik was 13 jaar oud en koffers aan het inpakken om de volgende dag het vliegtuig in te stappen naar Ibiza. Begin deze week had ik mijn nek verdraaid. Toen ik mijn hand legde op de plek waar het pijn deed, voelde ik een grote harde bult. Ik dacht gelijk: 'dit is een tumor'. Ik wist het zeker. Mijn ouders dachten niet het ergste omdat ik al 2 maanden grieperig was.

De dag voordat ik het vliegtuig zou instappen, zat ik bij de huisarts. Ze zei gelijk: ‘dit heb ik nog nooit gezien, ik stuur jullie door naar het ziekenhuis’. We hadden een half uurtje tussen toen en de afspraak. Iedereen begon zich nu wel zorgen te maken. Ik dacht echter: 'zie je, ik heb gelijk, het is een tumor'. Toen ging alles zo snel. We gingen het eerste ziekenhuis in voor echo’s, foto’s en bloedonderzoeken. Aan de dokters daar merkte je al dat ze wat zagen, maar niks mochten zeggen. Het enige wat de dokter die de echo had gemaakt zei, was: ‘er zit iets wat er niet hoort’. Ik moest terug naar de huisarts, zij zou de uitslagen vertellen.

Mijn vader was uit zijn werk gebeld en kwam de wachtkamer in en begon te huilen toen hij mij zag. De dokter zei dat ze nog niet zeker wisten wat het was, maar dat ik niet op vakantie mocht gaan. We gingen het volgende ziekenhuis in... weer echo’s, bloedonderzoeken, lichamelijke onderzoeken, CT-Pet scans. Toen kreeg ik een vaste dokter, een oncoloog. Ze vertelde dat het 90% kans was dat het lymfeklierkanker was. Ik bleef rustig, ik dacht het al te weten, het ergste vond ik het voor mijn ouders, familie en vrienden. Ik werd gelijk opgenomen.

De volgende dag kreeg ik opnieuw allerlei onderzoeken. En later op de dag een operatie, een bioptie van de tumor in mijn nek en mijn beenmerg. En de dag erna weer onderzoeken en scans. Later in de middag kreeg ik de uitslag. Lymfeklierkanker, Hodgkin, stadium 2a. Het zat niet alleen in mijn nek maar ook overal tussen en om mijn longen en hart.

Een week later startten de zware kuren, het was een soort spoedbehandelplan. Ik kreeg de eerste dag al 5 soorten chemo’s.Toen ik de vraag kreeg of ik een kanjerketting wilde, zei ik ‘ja’. Ik had veel steun aan mijn kanjerketting. Door middel van alle kralen kon ik zien wat ik allemaal al had doorstaan. Dat gaf mij hoop.

Het was een erg zware periode. Maar ik heb het doorstaan. En overleefd. Daar ben ik erg dankbaar voor. Ook al ben ik nu schoon verklaard, ik ben er nog niet. Maar het wordt beter.♥

Gwen